Ang Kabayong Jeju

Itinataas ng malaking kabayo ang ulo, iniyuyuko ng maliit ang kaniya.
Ang isa ay tumitingin sa malayo, ang isa ay kinakapa ang lupang tinatapakan.
Pagtaas at pagyuko. Pagtanaw at pagsasabuhay.
Silang dalawa ay nakatayo sa iisang lugar.
Magkadikit ang katawan.
Ang bughaw at kulay-aprikot ay marahang hinahagod ng hangin.
Hindi magtatagal, ang kulay na ito ay lulubog sa kulay ng tuyong damo, at ang init ay magiging pag-iisa.
Noong 1975, iniwan ni Byun Shi-Ji ang Seoul at bumalik sa Jeju.
Noon, mayroon din siyang dalawang tindig.
Tulad ng munting kabayo ng Jeju, sa isang panig ay itinataas ang ulo, tumitingin sa dumarating na mundo,
At sa kabilang panig ay iniyuyuko ang ulo, isinusubsob ang ilong sa magaspang na lupang tinatapakan.
Sa loob ng kulay na hindi pa natutuyo, magkasandal silang nakatayo.