Artwork text
Το μεγάλο άλογο σηκώνει το κεφάλι, το μικρό το σκύβει.
Το ένα κοιτάζει μακριά, το άλλο ψηλαφεί κάτω από τα πόδια του.
Ανασήκωμα και σκύψιμο.
Το να κοιτάζεις και το να επιβιώνεις.
Τα δυο τους στέκονται στον ίδιο τόπο, με τα σώματα κολλημένα κοντά.
Το γαλάζιο και το βερικοκί σαρώνονται απαλά από τον άνεμο.
Σύντομα αυτό το χρώμα θα κατακαθίσει στο χρώμα του ξερού χόρτου, και η ζεστασιά θα
γίνει μοναξιά.
Το 1975, ο Μπιον Σι-Τζι γύρισε την πλάτη στη Σεούλ και επέστρεψε στην πατρίδα του.
Εκείνη την εποχή είχε κι αυτός δυο στάσεις.
Σαν το μικρόσωμο άλογο του Τζέτζου, από τη μια σήκωνε το κεφάλι και κοιτούσε τον
κόσμο που θα ερχόταν,
κι από την άλλη έσκυβε το κεφάλι και έχωνε τη μύτη στη σκληρή γη κάτω από τα πόδια
του.
Μέσα σ’ ένα χρώμα που δεν είχε στεγνώσει ακόμη, τα δυο στέκονταν ακουμπισμένα το
ένα στο άλλο.
Έργο 54 · «Ο δρόμος, έτσι» · 2006 · όψιμη περίοδος Τζέτζου · Φουνγκτό
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.