Η ακτή και το αλογάκι

Στην ακτή κάθεται κάποιος. Μοιάζει να περίμενε πάρα πολύ κάποιον που δεν έρχεται. Το σώμα του σκλήρυνε σαν πέτρα, κι η καρδιά του ξεθώριασε στον άνεμο και έγινε ξερό χόρτο. Μόνο το άλογο που περνά δίπλα του και το καΐκι που επιπλέει μακριά γνωρίζουν εκείνη την αναμονή. Το χρώμα του ξερού χόρτου δεν είναι χρώμα της φύσης. Είναι το χρώμα που άφησε στον χρόνο μια ζωή εξαντλημένη από την αναμονή.