ساحل و اسبچه

کسی بر ساحل نشسته است.
گویی کسی را که نمی‌آید بیش از اندازه طولانی انتظار کشیده باشد.
تنش چون سنگ سخت شده،
دلش در باد رنگ باخته و علف خشک شده است.
تنها اسبی که از کنارش می‌گذرد
و قایقی که دور شناور است
این انتظار را می‌شناسند.
رنگ علف خشک، رنگ طبیعت نیست.
رنگی است که زندگیِ خسته از انتظار
در دل زمان بر جای گذاشته است.