Brzeg i kucyk

Ktoś siedzi na brzegu. Wygląda, jakby zbyt długo czekał na kogoś, kto nie przychodzi. Ciało zastygło jak kamień. Serce wyblakło na wietrze i stało się suchą trawą. Tylko przechodzący koń i daleka łódź znają to czekanie. Kolor suchej trawy nie jest barwą natury. Jest barwą, którą życie zmęczone czekaniem zostawiło w czasie.