De kust en de pony

Er zit iemand op het strand.
Alsof hij veel te lang heeft gewacht op iemand die niet komt.
Zijn lichaam is verstard als steen, zijn hart in de wind verbleekt tot droog gras.
Alleen het paard dat voorbijgaat en de boot in de verte kennen dat wachten.
De kleur van droog gras is geen natuurkleur.
Het is de kleur die een leven, uitgeput door het wachten, in de tijd achterliet.