Ang Dalampasigan at ang Kabayo

May nakaupo sa tabing-dagat.
Tila napakatagal na niyang hinihintay ang taong hindi dumarating.
Ang katawan ay tumigas na parang bato, ang puso ay kinupas ng hangin at naging tuyong damo.
Tanging ang kabayong dumaraan sa tabi at ang bangkang lumulutang sa malayo ang nakaaalam ng paghihintay
na iyon.
Ang kulay ng tuyong damo ay hindi kulay ng kalikasan.
Ito ang kulay na iniwan sa panahon ng buhay na napagod sa paghihintay.