Nayon sa tabing-dagat

Sa tabing-dagat, ilang bahay na pawid ang mababang nakaupo.
Niyayakap ng pader na bato ang mga bahay,
At ang mga punong nawalan ng dahon ay nag-uunat ng sanga patungo sa dagat.
Sa malayo, isang munting bangka.
Iniiwan nito ang lupa at tinatahak ang daan sa ibabaw ng tubig.
Walang taong nakikita.
Ngunit sa bahay ay may bakas ng paghihintay,
Sa pader na bato ay may panahong iningatan,
At sa tuyong sanga ng puno, nananatili ang hanging nagpaalam sa di-mabilang na umalis.
Ang nayon sa tabing-dagat ay hindi nayong itinayo sa tabi ng dagat.
Ito ang lugar kung saan may umaalis,
At may nananatili upang ingatan ang babalikan.
Lugar ito kung saan pinaghahatian ng dagat at lupa ang buhay ng isa't isa.