Magkapatid na Isla

Mahabang nakahiga nang pahalang ang larawan.
Kupas na kulay ng lupa ang lahat.
Tahimik na hinahati ng isang guhit ng abot-tanaw ang mundo.
Sa kaliwa ay isang malaking bato, sa malayong kanan ay isa pa.
Tinawag silang magkapatid.
Hindi magkalapit, hindi makapaghawak-kamay, buong buhay na nakababad ang mga paa sa iisang tubig habang pinagmamasdan ang isa't isa.
Huwag itong tawaging likurang tanawin. Hindi umuurong ang mga bato. Nauna sila sa tao at nakatayo sa harap ng mga mata.
Hindi sila likurang tanawin. Sila ang kalagayang pinamumuhayan.
Sa harap lamang ng kulay na ito, ng hanging ito, ng mga batong ito, nagiging tao ang tao.
Naroon na ang mundo, at sa harap nito natututuhan ng tao ang sarili.
Sa dalawang batong iyon natututuhan kung paano tumayo sa iisang dagat kahit hindi magkaabot.