Ritwal sa Diyos ng Dagat

Ang yukod ay patungo sa langit at dagat,
At ang mata ay laging patungo sa bangkang lumulutang sa malayo.
Ang dasal ay para sa diyos, ang puso ay para sa bangka.
Sa loob ng isang tao, nahahati ang daan sa dalawa.
Ang munting bangkang iyon ay gawain ng taong tumatawid sa hangganan,
At ang batong ito ay lugar ng pagdarasal para sa kaniyang kaligtasan.
Naidasal na ang lahat ng maaaring idasal.
Ngunit hindi pa rin mapanatag ang puso.
Kahit tapos na ang panalangin,
hindi makabalik mula sa dagat ang mga mata.
Sa pagitan ng walang-hanggang dagat at nag-iisang lupa,
Isang dalangin ang nag-uugnay sa umalis at sa naiwan.
Ang pinakamatandang magagawa ng tao para sa kapuwa
ay ang ganitong pagdaup ng mga kamay.