Rite voor de zeegod

De buiging gaat naar hemel en zee,
de ogen dwalen telkens naar de boot in de verte.
Het gebed naar de god, het hart naar de boot.
Binnen één mens gaan ze naar twee plekken.

Die kleine boot is de zaak van iemand die een grens oversteekt,
deze rots de plek waar om zijn veiligheid wordt gebeden.
Alles wat gevraagd kon worden, is gevraagd.
Toch komt het hart niet tot rust,
en ook na het gebed
kunnen de ogen niet terugkeren van zee.
Tussen de eindeloze zee en het eenzame land
verbindt één wens de vertrekkende met de achterblijvende.
Het oudste wat een mens
voor een ander kon doen,
was zo de handen samenvouwen.