Ieodo

Alles is blauw.
Hemel en zee
zijn afgekoeld tot één tint.
Op het strand liggen droge takken,
in elkaar verstrengeld,
laag tegen de grond.
Een leven lang wind
blijft in hun lichamen achter.
Ver weg, midden op zee,
drijft een rotsachtig eilandje
als een kleine stip,
buiten bereik.
We zouden dit
een landschap kunnen noemen.
Maar daarvoor
is de wind te dichtbij.
Ongemerkt beweegt onze kleding
en wordt onze adem koud.
Wie kijkt,
staat niet buiten de lijst.
Tussen de natte takken
is die al binnengekomen.
Fūdo, het klimaat en de aard van een plek,
bekijk je niet van een afstand.

Je staat erin,
voelt dezelfde wind
en koelt samen af.
Het eiland is nog ver.
Maar de wind
is al hier.