ایودو

همه‌چیز آبی است.
آسمان و دریا
در یک رنگ سرد شده‌اند.
شاخه‌های خشک ساحل
در هم پیچیده،
نزدیک زمین خوابیده‌اند.
بادی که عمری بر آن‌ها وزیده
در تنشان مانده است.
دور، در میان دریا،
جزیره‌ای صخره‌ای
چون نقطه‌ای کوچک شناور است،
دور از دسترس.
می‌توان این را
منظره نامید.
اما باد نزدیک‌تر از آن است
که تنها منظره بخوانیمش.
بی‌آنکه بفهمیم، دامن لباس تکان می‌خورد
و نفس سرد می‌شود.
تماشاگر
بیرون قاب نیست.
از میان شاخه‌های خیس
پیشاپیش به درون آمده است.
فودو، اقلیم و سرشت یک مکان،
چیزی نیست که از دور تماشایش کنیم.

باید درونش ایستاد،
همان باد را به جان پذیرفت
و با هم سرد شد.
آن جزیره هنوز دور است.
اما باد
همین حالا اینجاست.