Ieodo

Wszystko jest błękitne.
Niebo i morze
ostygły w jednej barwie.
Suche gałęzie na brzegu,
splątane ze sobą,
leżą nisko przy ziemi.
Wiatr całego życia
pozostał w ich ciałach.
Daleko, pośrodku morza,
skalista wysepka
unosi się jak mały punkt,
poza zasięgiem.
Można by nazwać to
krajobrazem.
Ale wiatr jest zbyt blisko,
by tak to nazwać.
Nim się spostrzeżemy, porusza się skraj ubrania,
oddech stygnie.
Patrzący
nie stoi poza ramą.
Już wszedł
między mokre gałęzie.
Fūdo — klimat i charakter miejsca —
nie jest czymś oglądanym z daleka.

To stać w jego wnętrzu,
przyjmować ten sam wiatr
i razem stygnąć.
Wyspa wciąż jest daleko.
Ale wiatr
już jest tutaj.