Ιεόντο

Όλα είναι γαλάζια.
Ο ουρανός και η θάλασσα
έχουν κρυώσει στο ίδιο χρώμα.
Τα ξερά κλαδιά στην ακτή
είναι μπλεγμένα μεταξύ τους,
χαμηλά πάνω στο χώμα.
Ο άνεμος μιας ολόκληρης ζωής
μένει μέσα στο σώμα τους.
Μακριά, στη μέση της θάλασσας,
μια βραχονησίδα
επιπλέει σαν μικρή κουκκίδα,
άπιαστη.
Θα μπορούσαμε να το πούμε
τοπίο.
Μα ο άνεμος είναι πολύ κοντά
για να το πούμε έτσι.
Χωρίς να το καταλάβουμε, τα ρούχα μας σαλεύουν
και η ανάσα κρυώνει.
Όποιος κοιτάζει
δεν στέκεται έξω από το κάδρο.
Έχει κιόλας μπει
ανάμεσα στα βρεγμένα κλαδιά.
Το φούντο, το κλίμα και ο χαρακτήρας ενός τόπου,
δεν είναι κάτι που το κοιτάζεις από μακριά.

Είναι να στέκεσαι μέσα του,
να δέχεσαι τον ίδιο άνεμο
και να κρυώνεις μαζί του.
Το νησί είναι ακόμη μακριά.
Μα ο άνεμος
είναι ήδη εδώ.