Ιεόντο

Στη θέση του ψαρά που πήρε ο τυφώνας,
γύρισε μόνο του το άδειο καΐκι.
Το καΐκι δεν είπε τίποτα.
Έκραξε το κοράκι αντί γι’ αυτό.
Πάνω από την παγωμένη θάλασσα
απλώθηκε μακριά ένα μαύρο κρώξιμο.
Ανάμεσα στο όνειρο και στον φόβο,
ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο,
ήταν η Ιεοντό.
Τα κύματα σάρωναν σιωπηλά
τη θλίψη εκείνων που έμειναν.
Το άδειο καΐκι θυμόταν
εκείνους που δεν γύρισαν.
Κι η Ιεοντό θυμόταν
τα ονόματα που δεν προφέρθηκαν ποτέ.