Η βάρκα που φεύγει

Το άλογο έμεινε μόνο,
μα κάτω από τα πόδια του υπάρχει μαζί
μια μαύρη σκιά.
Ο ήλιος δεν επιστρέφει εκείνον
που δεν μπόρεσε να κρατήσει.
Μόνο αφήνει,
σ’ εκείνον τον άδειο τόπο,
μια σκιά.
Σε μια μέρα που ο καημός είναι τόσο βαθύς
που δύσκολα αντέχεις μόνος,
ο ήλιος στήνει σιωπηλά στο πλάι σου
μια μορφή που κινείται μαζί σου.
Γι’ αυτό το άλογο,
ακόμη κι αφού χάθηκε το καΐκι,
δεν είναι εντελώς μόνο.
Η παρηγοριά δεν είναι να σβήνεις τη θλίψη,
αλλά να μένεις ήσυχα στο πλάι εκείνης της θλίψης.

Ο ουρανός το ξέρει.
Γι’ αυτό δεν αποσύρει τη σκιά.