Ang Paalis na Bangka

Nag-iisang naiwan ang kabayo
Ngunit sa paanan nito
May isang itim na aninong kasama
Hindi ibinabalik ng araw
Ang hindi nahawakan
Inilalapag lamang nito ang isang anino
Sa hungkag na puwang na iyon
Sa araw na napakalalim ng pangungulila
At mahirap tiisin nang mag-isa

Tahimik na itinatayo ng araw
Sa tabi
Ang anyong kasabay gumalaw
Kaya ang kabayo
Kahit naglaho na ang bangka
Ay hindi lubos na nag-iisa
Ang pag-aliw ay
Hindi ang pagpawi sa lungkot
Kundi ang tahimik na pananatili
Sa tabi ng lungkot na iyon
Alam din iyon ng langit.
Kaya hindi nito binabawi ang anino.