قایقِ رونده

اسب تنها مانده،
اما زیر پایش
سایه‌ای سیاه همراه اوست.
خورشید آن‌که را نتوانست نگه دارد
بازپس نمی‌آورد.
تنها در جای خالی او
سایه‌ای می‌گذارد.
روزی که دلتنگی آن‌قدر ژرف است
که تنهایی تاب آوردنش دشوار می‌شود،
خورشید خاموش
شکلی را که همراهش حرکت می‌کند
کنار او می‌ایستاند.
از این رو اسب پس از ناپدید شدن قایق نیز
کاملاً تنها نیست.
تسلی
از میان بردن اندوه نیست.
آرام کنار آن اندوه ماندن است.
آسمان نیز این را می‌داند.
پس سایه را پس نمی‌گیرد.