De vertrekkende boot

Het paard is alleen achtergebleven,
maar onder zijn voeten
is een zwarte schaduw bij hem.
De zon geeft degene die hij niet kon vasthouden
niet terug.
Ze legt slechts op die lege plek
een schaduw neer.
Op een dag dat het verlangen te diep is
om alleen te verdragen,
zet de zon zwijgend
een vorm naast hem
die met hem meebeweegt.
Daarom is het paard,
ook nadat de boot verdwenen is,
niet helemaal alleen.
Troost is niet
verdriet wegnemen.
Het is naast dat verdriet
stil blijven.
Ook de hemel weet dat.
Daarom neemt hij de schaduw niet weg.