Het lege huis

Het huis is leeg.
Het bleef alleen aan zee achter.
De mens is al op weg
naar de overkant.
De boom heft zijn armen
en strekt ze ver over het water.
Vaarwel.
Moge de lange reis veilig zijn.

Daaronder
opent de rots een hand.
Alle vijf vingers gestrekt,
rustig naar zee gericht.
Deze hand wuift niet.
Ze doet geen vertrekkende uitgeleide,
maar wacht op wie terug zal komen.
Om hem, wanneer hij ooit
van de verre zee terugkeert,
als eerste
stevig vast te pakken.
De boom wuift naar het vertrek,
de rots strekt zich uit naar de terugkeer.
De ene laat gaan,
de andere wacht.
Dat is het hart van wie aan zee woont.
Laten gaan, wetend dat iemand vertrekt.
Wachten, zonder te weten of hij terugkeert.
Ook als de zon zakt
en de zee donker wordt,
blijven de armen wuiven
en blijft de hand open.
Een leeg huis blijft daartussen achter
en kijkt ook vandaag
naar de zee.