Leeg huis links, leeg huis rechts

Hoog aan de hemel staat een zon. Ver op zee een boot. In het midden een rotseiland dat lang niet bewogen heeft. Op zijn helling staat een paard alleen.
Onderaan staan twee huizen. Het ene heeft de deur gesloten en bewaart de voorbije dagen. Het andere houdt zijn binnenste leeg en wacht op iemand die nog niet kwam.
De stenen muren rond de huizen komen samen en gaan weer uiteen, lijken de weg te blokkeren en geven hem dan weer vrij.
Daartussen komt een oude man aan, steunend op zijn stok.
De zon staat aan de hemel, de rots blijft, het paard wacht, het huis is leeg.
Alleen de oude man loopt.
Niemand vertelt welk huis het juiste is. Ook achter de gesloten deur is leven, ook in de open lege kamer ligt tijd die nog niet geleefd is.
De oude man staat voor de splitsing. Maar de weg was niet vanaf het begin een weg.
Zodra hij zich naar één kant beweegt, ontstaat een lijn als pad, en wordt één leeg huis eindelijk zijn verblijf.
Leven is niet een gegeven antwoord vinden. Het is tussen twee huizen een lege plek kiezen en die met je eigen warmte vullen.