Het hervonden pad

Wie rustig de lijn van Byun Shi-Ji volgt, merkt dat ze niet gelijkmatig is.
Ze wordt donkerder en lichter, dikker en dunner. Hier wordt ze zo dun dat ze lijkt te breken, daar leeft ze weer op en wordt dikker.
Binnen één lijn zijn er wendingen.
Dit is de lijn van het leven. Ook het leven is niet gelijkmatig. Het kent kracht en vermoeidheid, helderheid en vaagheid. Het lijkt te breken, maar gaat toch weer verder.
Het meest raakt de plek waar de lijn bijna breekt. Waar ze zo dun is geworden dat ze haast verdwijnt. Daar houden we onze adem in.
Zal ze breken?
Maar de lijn breekt niet. Ze loopt dun verder. En leeft weer op.
Zo ziet volhouden eruit. Volhouden is niet altijd krachtig. Het kent ogenblikken waarop alles lijkt te breken. Waarop het niet meer lijkt te gaan. Maar niet breken, doorgaan, hoe dun ook.
Dat is volhouden.
Niet alleen wat krachtig doorloopt is leven. Ook wat bijna breekt en toch doorgaat, is leven. Misschien is dat een dieper leven.
Ook iemands lijn wordt nu ergens dunner. Ze breekt niet. Ze wordt alleen dunner.

In één lijn ligt een heel leven.