Werktekst
Er zijn tijden van kracht
en tijden van vermoeidheid.
Tijden van helderheid
en tijden van nevel.
Het lijkt te breken,
en toch loopt het weer door.
draagt dat ritme van het leven
zoals het is.
Wat het meest raakt,
is de plek
waar zij bijna breekt.
De plek waar de lijn
zo dun werd
dat zij haast verdween.
Daar houden wij
de adem in.
Breekt zij?
Maar de lijn
breekt niet.
Zij loopt door,
dun gebleven.
En leeft weer op.
Dit is de gedaante
van het standhouden.
Standhouden
is niet altijd krachtig.
Er zijn momenten
waarop alles op breken staat.
Momenten waarop het lijkt:
ik kan niet meer.
Maar niet breken.
Doorlopen,
al is het dun.
Dat is standhouden.
kent die dunne voortzetting.
Niet alleen wat dik doorloopt
is leven.
Ook wat bijna breekt
en toch doorloopt,
is leven.
Misschien is dat
een dieper leven.
In één lijn
ligt een heel leven.
Kerncontext
Byun Shi-Ji was een Koreaanse moderne en hedendaagse schilder die Jeju’s Fūdo niet als decor, maar als bestaansvoorwaarde schilderde. Eenzaamheid, wachten, wind en de kleur van droog gras vormen een glokaal Koreaans modernisme dat plaats en wereld met elkaar verbindt.