Ο δρόμος που ξαναβρέθηκε

Αν ακολουθήσεις ήσυχα τη γραμμή του Μπιον Σι-Τζι, καταλαβαίνεις πως δεν είναι πάντα ίδια. Πυκνώνει κι έπειτα ξεθωριάζει. Παχαίνει κι έπειτα λεπταίνει. Κάπου λεπταίνει σαν να πρόκειται να κοπεί, κι αλλού ξαναζωντανεύει και παχαίνει. Μέσα σε μια γραμμή υπάρχουν καμπές. Αυτή είναι η γραμμή της ζωής. Κι η ζωή δεν είναι πάντα ίδια. Έχει στιγμές δύναμης και στιγμές κόπωσης. Στιγμές καθαρές και στιγμές θολές. Μοιάζει να κόβεται κι έπειτα ξανασυνδέεται. Αυτό που συγκινεί περισσότερο είναι το σημείο όπου η γραμμή σχεδόν κόβεται. Εκείνο το σημείο όπου η γραμμή λέπτυνε τόσο που σχεδόν χάθηκε. Εκεί κρατάμε την ανάσα μας. Θα κοπεί;

Μα η γραμμή δεν κόβεται. Μένει λεπτή και συνεχίζει. Κι έπειτα ξαναζωντανεύει. Αυτή είναι η μορφή της αντοχής. Η αντοχή δεν είναι πάντα δυνατή. Έχει μια στιγμή που μοιάζει να κόβεται. Μια στιγμή που φαίνεται πως δεν θα αντέξεις άλλο. Μα να μην κόβεσαι, και να συνεχίζεις έστω και λεπτός. Αυτό είναι η αντοχή. Δεν είναι ζωή μόνο ό,τι συνεχίζει παχύ. Κι ό,τι συνεχίζει σαν να πρόκειται να κοπεί, είναι ζωή. Ίσως μάλιστα να είναι πιο βαθιά ζωή. Κάπου και η γραμμή κάποιου θα λεπταίνει τώρα. Δεν κόβεται. Απλώς λεπταίνει.

Μέσα σε μια γραμμή χωράει μια ολόκληρη ζωή.