Φεγγαρόλουστη νύχτα

Το φεγγάρι σήκωσε τα δυο του χέρια
και σκέπασε τα μάτια του.
Γιατί δεν άντεχε να δει.
Κάτω, ένα μικρό καΐκι
διασχίζει το μαύρο νερό.
Ένα ξερό δέντρο απλώνει το χέρι του.
Και το φεγγάρι, στο τέλος,
με σκεπασμένα μάτια, φωτίζει εκείνη τη νύχτα.
Το σκέπασμα δεν είναι αδιαφορία.
Έχει κοιτάξει τόσο πολύ
που δεν αντέχει πια να δει.
Κι αν δεν κοιτάς, η θλίψη δεν χάνεται.
Κι όμως το φεγγάρι
δεν εγκατέλειψε εκείνη τη νύχτα.