Gabing Maliwanag ang Buwan

Itinaas ng buwan ang dalawang bisig
At tinakpan ang mga mata
Hindi nito matiis tingnan
Sa ibaba
Tumatawid sa itim na tubig ang isang munting bangka
Nag-uunat ng kamay ang tuyong puno
Ang buwan, hanggang wakas
Nakatakip ang mga mata
Habang tinatanglawan ang gabing iyon
Ang pagtatakip ay hindi pagtalikod.
Napakatagal nang tumingin
kaya hindi na matiis ang nakikita.
Kahit hindi tumitingin
Hindi naglalaho ang lungkot
Gayunman, hindi iniwan ng buwan
ang gabing iyon.