คืนจันทร์กระจ่าง

ดวงจันทร์ยกสองแขนขึ้น
บังดวงตาไว้
เพราะทนดูไม่ได้
เบื้องล่าง
เรือน้อยลำหนึ่งข้ามผืนน้ำดำ
ต้นไม้แห้งยื่นมือออก
ดวงจันทร์จนถึงที่สุด
ยังบังตาไว้
พลางส่องคืนนั้น
การบังไว้
ไม่ใช่การหันหน้าหนี
แต่คือการเฝ้าดูมานาน
จนทนดูไม่ไหว
แม้ไม่มอง
ความเศร้าก็ไม่หายไป
กระนั้นดวงจันทร์
ก็ไม่จากคืนนั้นไป