เส้นทางที่บรรจบกันอีกครั้ง

ค่อย ๆ ตามเส้นของบยอนชีจีไป ก็จะรู้ว่าเส้นนั้นไม่ได้สม่ำเสมอ
เข้มแล้วจาง หนาแล้วบาง บางที่บางจนราวจะขาด บางที่ก็กลับมีชีวิตแล้วหนาขึ้น
ในเส้นเส้นเดียวมีขึ้นลง
นี่คือเส้นของชีวิต ชีวิตก็ไม่สม่ำเสมอ มีคราวเข้มแข็ง มีคราวอ่อนล้า มีคราวชัดเจน มีคราวเลือนราง เหมือนจะขาดแล้วก็กลับต่อกันอีก
สิ่งที่จับใจที่สุดคือตรงที่เส้นเกือบจะขาด ตรงที่มันบางจนแทบเลือนหาย ที่นั่นเรากลั้นลมหายใจ
จะขาดไหม
แต่เส้นไม่ขาด บางอยู่ก็ยังต่อเนื่อง แล้วก็กลับมีชีวิตอีกครั้ง
นี่คือรูปของการทนอยู่ การทนอยู่ไม่ได้เข้มแข็งเสมอไป ในการทนอยู่มีขณะที่เหมือนจะขาด ขณะที่รู้สึกว่าทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว แต่ไม่ขาด บางเพียงใดก็ยังต่อไป นั่นคือการทนอยู่
ไม่ใช่การต่อเนื่องอย่างหนาเท่านั้นที่เป็นชีวิต การต่อเนื่องอย่างเกือบขาดก็เป็นชีวิต บางทีนั่นอาจเป็นชีวิตที่ลึกกว่า
เส้นของใครสักคนก็คงกำลังบางลงอยู่ที่ใดสักแห่งในเวลานี้ ไม่ใช่ขาด เพียงแต่บางลง

ในเส้นเส้นเดียว มีชีวิตทั้งชีวิตบรรจุอยู่