เรือที่จากไป

วาดทิวทัศน์เสร็จแล้วมองดู
มันไม่มีความเป็นเอกภาพ
จึงใส่คนหนึ่งลงไป
ไม่ใหญ่
ไร้ชื่อ
เพียงราวจุดหนึ่ง
ใส่เข้าไปเพื่อ
ยึดภาพไว้
ไม่มีใบหน้า
คนที่ก้มหัว
ชายชราค้ำไม้เท้า
ทิวทัศน์คือเจ้าของ
คนคือเครื่องประดับ
แต่แล้วสิ่งประหลาดก็เกิดขึ้น
คนเล็ก ๆ คนนั้น
เริ่มครอบงำทั้งภาพ
ด้วยขนาดไม่ถึงหนึ่งในร้อย
กลับปกครองทุกสิ่งที่เหลือ

จุดเดียว
จุดนั้นยิ่งเล็ก
ความโดดเดี่ยวยิ่งลึก
ผู้คนพูดกันว่า
คนคนนั้นเหมือนภาพเหมือนตนเองยิ่งนัก
เขาไม่ปฏิเสธ
ด้วยคำนั้นคำเดียว
ทุกสิ่งก็กระจ่าง
คนไร้ชื่อคนนั้น
เป็นทั้งใครก็ได้
และในที่สุด
ก็คือตัวจิตรกรเอง
จุดหนึ่งที่ใส่ไว้เพื่อยึดภาพ
กลับยึดเขาไว้ทั้งชีวิต