Η βάρκα που φεύγει

Όταν ζωγράφισε το τοπίο και το κοίταξε,

του έλειπε η συνοχή.
Γι’ αυτό έβαλε έναν άνθρωπο.
Όχι μεγάλο.
Δίχως όνομα.
Απλώς σαν κουκκίδα.
Τον έβαλε μόνο για να κρατήσει την εικόνα.
Δεν έχει πρόσωπο.
Άνθρωπος με σκυμμένο κεφάλι.
Γέροντας ακουμπισμένος σε μπαστούνι.
Το τοπίο ήταν ο κύριος, κι ο άνθρωπος στολίδι.
Μα συνέβη κάτι παράξενο.
Εκείνος ο μικρός άνθρωπος άρχισε να κυριαρχεί σε όλη την εικόνα.
Με μέγεθος που δεν έφτανε ούτε το ένα εκατοστό της εικόνας,
όριζε όλα τα υπόλοιπα.
Μια κουκκίδα.
Κι όσο πιο μικρή η κουκκίδα, τόσο πιο βαθιά η μοναξιά.
Οι άλλοι είπαν:
εκείνος ο άνθρωπος μοιάζει με αυτοπροσωπογραφία.
Δεν είπε πως δεν ήταν.
Με εκείνη τη μία φράση έγιναν όλα ξεκάθαρα.
Εκείνος ο άνθρωπος δίχως όνομα ήταν ο καθένας,
και στο τέλος ήταν ο ίδιος ο ζωγράφος.

Έργο 34 · «Ο δρόμος που ξανασυνδέθηκε» · 1998 · όψιμη περίοδος