De vertrekkende boot

Toen hij het landschap had geschilderd,
ontbrak de samenhang.
Daarom voegde hij een mens toe.
Niet groot.
Zonder naam.
Gewoon als een stip.
Om het beeld bijeen te houden
had hij hem erin gezet.
Geen gezicht.
Een mens met gebogen hoofd.
Een oude man met een stok.
Het landschap was de hoofdzaak,
de mens versiering.
Maar er gebeurde iets vreemds.
Die kleine mens
begon het hele beeld te beheersen.
Hij besloeg nog geen honderdste
en hield toch al het andere onder zich.

Eén stip.
Hoe kleiner die stip,
hoe dieper de eenzaamheid.
Anderen zeiden:
die mens lijkt wel een zelfportret.
Hij ontkende het niet.
Met die ene uitspraak
werd alles duidelijk.
Die naamloze mens
was iedereen
en uiteindelijk
de schilder zelf.
De stip die hij toevoegde om het beeld vast te houden,
hield hem zijn hele leven vast.