Verzonkenheid

Hij kijkt niet naar de zee, de zon of het paard naast hem.
Hij is diep verzonken in de wereld in zijn handen.
Hoe groot de wereld ook is, één pyeong grond onder de boom is hem genoeg. Niemand roept hem, zodat hij er helemaal kan zijn.
Het paard doet zijn eigen werk, de boot het zijne, de zon het hare. Ze raken elkaar niet en verstoren elkaar niet.
Vrede was het licht dat, na afstand nemen, leegmaken en terugtreden, stil neerdaalde op die ene pyeong waar niemand was.
Ook wanneer de zon zakt, staat hij niet op.
Alsof de wereld hem gerust mag vergeten.
De vergeten plek was voor hem de helderste plek.