غرق‌شدگی

نه به دریا می‌نگرد، نه به خورشید، نه به اسبِ کنارش.
در جهانی که در دستِ اوست ژرف فرورفته است.
جهان هرچه پهناور باشد، برای او جایی کوچک زیر درخت بس است. کسی صدایش نمی‌زند، پس می‌تواند تمام‌وکمال بماند.
اسب کارِ خود می‌کند، قایق کارِ خود، خورشید کارِ خود. به هم نمی‌رسند، پس مزاحمِ هم نمی‌شوند.
آرامش، در پایانِ دور شدن و خالی کردن و پس نشستن، نوری بود که آرام بر جایی کوچکی بی‌کس فرومی‌نشست.
خورشید که فروشود نیز، او برنمی‌خیزد.
چنان‌که گویی جهان اگر او را از یاد ببرد نیز رواست.
جای فراموش‌شده، برای او روشن‌ترین جا بود.