کوه سانبانگ

گِردیِ کوه سانبانگ و خمیدگیِ پشتِ پیرمرد، هر دو از دیرگاه تاب‌آوردن است.
گردنِ فروآمده‌ی اسب، خانه‌ی کاه‌پوشِ نزدیک به زمین، سنگ‌های دیوار که به هم تکیه دارند — همه چنین‌اند.
زمانی که هر یک در جای خود، به شیوه‌ی خود، تاب آورده، انباشته می‌شود و شکلِ هر یک را می‌سازد.
هرچه تاب آورده، همان‌قدر شکل گرفته.
شکل، سیمایِ بیرونیِ نمایان نیست. شیوه‌ای است که یک هستی، در پذیرشِ جهانی که بر او وزیده، دیرگاه بدان زیسته است.
شکل، نشانِ زمانِ تاب‌آورده است.
پس در برابرِ چیزهای خمیده و فرسوده و گِردشده، دمی باید خاموش شد. برای پدید آمدنِ آن شکل، یک عمر رفته است.