Artwork text
تنها زیستن، بریده شدن از جهان نیست.
با باد نفس کشیدن است. با درخت خم شدن است. به قایقی که دور میشود نگریستن و جای خود را نگه داشتن است.
اینکه کسی در کنار نباشد، به معنای نبودنِ هیچچیز نیست. آفتابِ بامداد میآید، بادِ نیمروز میآید، رنگِ آبِ شامگاه میآید. آنکه تنهاست، هیچیک از اینها را نمیگذارد بگذرد.
تنهایی، جای خالیِ نبودنِ کسی نیست.
جایی است که انسان با خویشتنِ خود ژرف میماند.
خویشتنی را که در میان جمع گم کرده بود، در جای تنهایی بازمییابد.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی