تنها زیستن

تنها زیستن، بریده شدن از جهان نیست.
با باد نفس کشیدن است. با درخت خم شدن است. به قایقی که دور می‌شود نگریستن و جای خود را نگه داشتن است.
اینکه کسی در کنار نباشد، به معنای نبودنِ هیچ‌چیز نیست. آفتابِ بامداد می‌آید، باد روز می‌آید، رنگِ آبِ شامگاه می‌آید. آن‌که تنهاست، هیچ‌یک از این‌ها را از دست نمی‌دهد.
تنهایی، جای خالیِ نبودنِ کسی نیست.
جایی است که انسان با خویشتنِ خود ژرف می‌ماند.
خویشتنی را که در میان جمع گم کرده بود، در جای تنهایی بازمی‌یابد.