อยู่ลำพัง

การอยู่ลำพังไม่ใช่การถูกตัดขาดจากโลก
แต่คือการหายใจไปกับลม โค้งไปกับต้นไม้ มองเรือที่ห่างออกไปพลางเฝ้าที่ของตนไว้
ไม่มีคนอยู่ข้างกาย ไม่ได้แปลว่าไม่มีอะไร แดดยามเช้ามา ลมยามกลางวันมา แสงน้ำยามเย็นมา คนที่อยู่ลำพังไม่ปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นผ่านเลยไปแม้สักอย่าง
ความเปล่าเปลี่ยวไม่ใช่ที่ว่างที่ไม่มีใครอยู่
แต่คือที่ที่คนได้พำนักอยู่กับตัวเองอย่างลึกซึ้ง
ตัวตนที่เคยหายไปท่ามกลางผู้คน กลับพบใหม่ได้ในที่ที่อยู่ลำพัง