Pamumuhay nang Mag-isa

Ang mamuhay nang mag-isa ay hindi pagkakahiwalay sa mundo.
Ito ay paghinga na kasama ang hangin.
Ito ay paghilig na kasama ang puno.
Ito ay pagbabantay sa sariling lugar habang minamasdan ang papalayong bangka.
Hindi dahil walang taong katabi ay wala nang anuman. Dumarating ang araw ng umaga, hangin ng tanghali at liwanag sa tubig ng gabi. Walang pinalalampas sa mga ito ang taong nag-iisa.
Ang pag-iisa ay hindi hungkag na upuang walang tao.
Ito ang lugar kung saan ang isang tao ay malalim na nananatili kasama ang kaniyang sarili.
Sa pag-iisa, muling nakikilala ang sariling nawala sa gitna ng marami.