Ang Pag-iisa ng Tanghali

Nasa ibabaw ng ulo ang araw
Walang lilim
Walang mapagtaguan
Binabaligtad ng hangin ang parang
Malayo ang bangka
Nakayukod nang mababa ang bahay
Itim na umuuga ang puno

Isang tao
Ang yumuyukod sa ilalim ng mga ito
Napakaraming liwanag
Kaya walang nakaaabot
Ang tanghaling-tapat
Ay gitna ng araw
At pinakamataas na lugar ng pag-iisa
Walang dilim na mauurungan
Walang gabing mahihintay
Maliwanag ang lahat
Ngunit walang sinuman sa tabi
Kaya ang taong iyon
Sa pinakamaliwanag na oras
Ay pinakamalalim na nag-iisa
Sa buhay ng bawat isa,
may gayong tanghaling-tapat.