Maalon na Dagat, Basang Langit

Bumabangon ang dagat
Sa harap ng kapalaran ng isang munting bangka
May pigil na iyak ang langit
Habang nakatanaw pababa

Ang tao sa loob ng bahay
Ay nakayukyok, hindi makatingin
Ang kabayo sa ibabaw ng tangos
Ay hindi maalis ang mata
Sa bangkang tinatangay
Ang pinakamalalaki sa mundo
Ay walang magawa
Sa pinakamaliit na isa
At pinipigil ang hininga
Sa lakas
Kayang lunukin ng dagat ang bangka
Ngunit sa puso
Walang magawa sa isang bangkang iyon
Kaya nababasa ang langit sa luha
Sa harap ng isang maliit na nilalang
Ang dagat, ang langit, ang lupa
Ay walang magagawa
Sa harap ng hangin, ang buong mundo
Sa isang saglit
Ay huminto sa paghinga
Sa bawat puso
ay may isang bangkang
hindi maalisan ng tingin.