دریای خروشان، آسمان خیس

دریا برمی‌خیزد.

در برابر سرنوشتِ یک زورق
آسمان بغض‌کرده
فرومی‌نگرد.
انسانِ درونِ خانه
تابِ دیدن ندارد و درخود می‌خمد،
اسبِ روی دماغه
از قایقِ سرگردان
چشم برنمی‌دارد.
بزرگ‌ترین چیزهای جهان
برای کوچک‌ترین چیز
کاری از دستشان برنمی‌آید،
و نفس در سینه حبس می‌کنند.
با زور
دریا می‌تواند قایق را ببلعد.
اما دلش
برای آن یک قایق کاری از دستش برنمی‌آید،
و آسمان می‌گرید.
در برابر یک هستیِ کوچک
دریا و آسمان و زمین
هیچ نمی‌توانند.
در برابر باد، همه‌ی جهان
دمی
نفس را نگه می‌دارد.
قایقی که چشم از آن برنمی‌داری،
در هر دلی
یکی هست.