Αγριεμένη θάλασσα, βρεγμένος ουρανός

Η θάλασσα σηκώνεται.
Μπροστά στη μοίρα ενός μικρού καϊκιού,
ο ουρανός συγκρατεί το κλάμα του
και κοιτάζει προς τα κάτω.

Ο άνθρωπος μέσα στο σπίτι κουλουριάζεται,
γιατί δεν αντέχει να κοιτάξει.
Και το άλογο πάνω στο ακρωτήρι
δεν ξεκολλά τα μάτια του από το καΐκι που πλανιέται.
Τα πιο μεγάλα πράγματα του κόσμου,
μπροστά σ’ ένα και μόνο μικρότατο πράγμα,
κρατούν την ανάσα τους, γιατί τίποτα δεν μπορούν.
Με τη δύναμη, η θάλασσα μπορεί να καταπιεί το καΐκι.
Μα με την καρδιά,
μη μπορώντας τίποτα για αυτό το ένα καΐκι,
ο ουρανός κλαίει.
Μπροστά σ’ ένα μικρό ον,
ούτε η θάλασσα, ούτε ο ουρανός, ούτε η γη
μπορούν τίποτα.
Μπροστά στον άνεμο, όλος ο κόσμος, για μια στιγμή,
κρατά την ανάσα του.
Σε κάθε καρδιά
υπάρχει μια βάρκα
από την οποία δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου.