Επιβίωση 2

Όλα σκοτεινά, κι άγρια κύματα.
Κάτω από μαύρο ουρανό σηκώνεται άσπρος αφρός,
κι η θάλασσα βράζει.
Στη μέση της, λίγα μαύρα πουλιά
υψώνονται κόντρα στο ρεύμα.
Ανοίγουν τα φτερά
κι αντέχουν το κύμα που ξεχύνεται.
Για να μη σπρωχτούν μακριά, για να μη βυθιστούν.
Δεν τους το ζήτησε κανείς.
Υψώνονται
επειδή είναι ζωντανά.
Το να λυγίζεις είναι προσπάθεια να μη σπάσεις,
και το να υψώνεσαι είναι προσπάθεια να μη χαθείς.
Πάνω από τα σκοτεινά κύματα
εκείνα τα μικρά φτερά δείχνουν
όλο το νόημα
της λέξης ζωή.