Η τρεμάμενη βαρκούλα

Μια θάλασσα στο χρώμα του ξερού χόρτου
γέρνει γεμίζοντας την εικόνα.
Μακριά αριστερά, ένα μικρό καΐκι τρέμει σαν κουκκίδα.
Μα δεν τρέμει μόνο το καΐκι.
Τρέμει και το μαύρο κύμα, τρέμει και το αχυρόσπιτο πάνω στον λόφο,
και η καρδιά του αλόγου και του ανθρώπου

τρέμει μέσα στον ίδιο άνεμο.
Το καΐκι στη θάλασσα,
ο άνθρωπος και το άλογο στη στεριά.
Σε διαφορετικούς τόπους, μα μέσα σε μία και μόνη αγωνία.
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να πιάσει το καΐκι,
και το άλογο δεν μπορεί να σταματήσει εκείνο το τρεμούλιασμα.
Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούν να κάνουν.
Γι’ αυτό μένει μία πράξη.
Να κοιτάζουν.
Το αχυρόσπιτο χαμηλώνει το σώμα,
το άλογο στέκεται δίπλα στον άνθρωπο,
κι ο άνθρωπος δεν παίρνει τα μάτια από τη θάλασσα ως το τέλος.
Το να αντέχεις δεν είναι να μην τρέμεις.
Είναι να αντέχεις μέσα στην καρδιά σου
το τρεμούλιασμα ενός όντος που είναι μακριά,
και να μην αποτραβάς το βλέμμα σου ως το τέλος.
Το καΐκι που τρέμει είναι ένα μικρό καΐκι πάνω στη θάλασσα,
και ταυτόχρονα μια ζωή που τρέμει μέσα στον άνθρωπο.
Ο κόσμος πλατύς και το καΐκι μικρό.
Μα για χάρη εκείνου του ενός μικρού όντος,
όλα στη στεριά κρατούν ήσυχα την ανάσα τους.