Artwork text
Μια θάλασσα στο χρώμα του ξερού χόρτου
γέρνει γεμίζοντας την εικόνα.
Μακριά αριστερά, ένα μικρό καΐκι τρέμει σαν κουκκίδα.
Μα δεν τρέμει μόνο το καΐκι.
Τρέμει και το μαύρο κύμα, τρέμει και το αχυρόσπιτο πάνω στον λόφο,
και η καρδιά του αλόγου και του ανθρώπου
τρέμει μέσα στον ίδιο άνεμο.
Το καΐκι στη θάλασσα,
ο άνθρωπος και το άλογο στη στεριά.
Σε διαφορετικούς τόπους, μα μέσα σε μία και μόνη αγωνία.
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να πιάσει το καΐκι,
και το άλογο δεν μπορεί να σταματήσει εκείνο το τρεμούλιασμα.
Μόνο που το αχυρόσπιτο χαμηλώνει το σώμα,
το άλογο στέκεται δίπλα στον άνθρωπο,
κι ο άνθρωπος, στο τέλος,
κοιτάζει τη θάλασσα.
Το να αντέχεις δεν είναι να μην τρέμεις.
Είναι να αντέχεις μέσα στην καρδιά σου
το τρεμούλιασμα ενός όντος που είναι μακριά,
και να μην αποτραβάς το βλέμμα σου ως το τέλος.
Το καΐκι που τρέμει είναι ένα μικρό καΐκι πάνω στη θάλασσα,
και ταυτόχρονα μια ζωή που τρέμει μέσα στον άνθρωπο.
Ο κόσμος πλατύς και το καΐκι μικρό.
Μα για χάρη εκείνου του ενός μικρού όντος,
όλα στη στεριά κρατούν ήσυχα την ανάσα τους.
Έργο 26 · «Μια κουκκίδα» · 2006 · όψιμη περίοδος Τζέτζου · Φουνγκτό
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.