เรือน้อยที่โคลงเคลง

ทะเลสีหญ้าแห้งเอียงเต็มทั้งภาพ
ไกลออกไปทางซ้าย เรือน้อยลำหนึ่งโคลงราวจุดเล็ก
แต่ที่โคลงไม่ใช่เรือลำเดียว
คลื่นดำก็โคลง บ้านมุงจากบนเนินก็โคลง
ใจของม้าและคนก็โคลงในลมเดียวกัน
เรืออยู่ในทะเล คนกับม้าอยู่บนบก
ต่างที่กัน แต่อยู่ในความกังวลเดียว
คนกุมเรือไว้ไม่ได้
ม้าหยุดความโคลงนั้นไม่ได้
ไม่มีอะไรทำได้
จึงเหลือสิ่งเดียวที่ทำได้
คือการเฝ้ามอง
บ้านมุงจากก้มกายลง
ม้ายืนอยู่ข้างคน
คนไม่ละสายตาจากทะเลจนถึงที่สุด
การทนอยู่ไม่ใช่การไม่โคลงเคลง
แต่คือการทนความโคลงของสิ่งที่อยู่ไกลไว้ในใจตนด้วยกัน
และไม่ละสายตาจนถึงที่สุด
เรือน้อยที่โคลงเป็นทั้งเรือเล็กกลางทะเล
และเป็นชีวิตหนึ่งที่โคลงอยู่ในใจคน

โลกกว้าง เรือเล็ก
แต่เพราะสิ่งเล็ก ๆ เพียงหนึ่งนั้น
ทุกสิ่งบนบกจึงกลั้นลมหายใจอย่างเงียบงัน