Het wankelende bootje

Een zee in de kleur van droog gras helt over het hele doek.
Ver weg links wankelt een kleine boot als een stip.
Maar niet alleen de boot wankelt.
Ook de zwarte golven, het huis met strodak op de heuvel,
en de harten van paard en mens wankelen in dezelfde wind.
De boot is op zee, mens en paard zijn aan land.
Ze zijn op verschillende plekken, maar delen één onrust.
De mens kan de boot niet vasthouden,
het paard kan zijn wankelen niet stoppen.
Er is niets wat ze kunnen doen.
Daarom blijft er één ding over.
Kijken.
Het huis maakt zich laag,
het paard staat naast de mens,
en de mens wendt zijn ogen tot het einde niet van de zee af.
Volhouden is niet zonder wankelen staan.
Het is in je eigen hart het wankelen van een ver wezen meedragen,
en tot het einde blijven kijken.
De wankelende boot is een klein vaartuig op zee,
maar ook een leven dat binnen in de mens wankelt.

De wereld is groot, de boot klein.
Maar om dat ene kleine wezen
houdt alles aan land stil de adem in.