Chwiejna łódka

Morze w kolorze suchej trawy wypełnia cały obraz i całe jest przechylone. Daleko po lewej mała łódź chwieje się jak punkt. Ale nie tylko łódź się chwieje. Chwieją się czarne fale. Chwieje się dom kryty strzechą na wzgórzu. Serca konia i człowieka chwieją się w tym samym wietrze. Łódź jest na morzu. Człowiek i koń są na lądzie. Są w różnych miejscach, ale w jednym niepokoju. Człowiek nie może pochwycić łodzi. Koń nie może zatrzymać jej chwiania. Nic nie mogą zrobić. Zostaje więc jedna rzecz: patrzeć. Dom obniża ciało. Koń staje przy człowieku. A człowiek do końca patrzy na morze. Wytrwać to nie znaczy nigdy się nie chwiać. To nieść w swoim sercu chwianie kogoś dalekiego i nigdy nie odwracać wzroku. Chwiejąca się mała łódź jest małą łodzią na morzu, ale jest też jednym życiem, które chwieje się w człowieku. Świat jest szeroki. Łódź jest mała. A jednak z powodu tego jednego małego istnienia wszystko na lądzie cicho wstrzymuje oddech.