Eén enkele stip

Eén horizonlijn,
een boot erboven.
Dat is alles.
Het is niet leeg.
Het is vol stilte.
Niet omdat er niets meer te schilderen was,
maar omdat er niets meer weg te laten was,
bleef één stip over.
Kleur weggelaten,
vorm weggelaten,
woorden weggelaten.
Na een leven lang weglaten
bleef één stip over.
Aan het einde van het weglaten
verdwijnt het bestaan niet.
Juist waar het het kleinst wordt,
wordt het het diepst.
De leegste plek
is de volste plek.
Daar,
als één stip,
bleef hij.
Zo bleef
een heel leven achter.