یک نقطه

یک خطِ افق،
و بر آن یک قایق.
همین همه است.
این خالی نیست.
از سکوت آکنده است.
نه از آن‌رو که چیزی برای کشیدن نمانده،
که از آن‌رو که چیزی برای کاستن نمانده —
پس یک نقطه ماند.
رنگ را کاست،
شکل را کاست،
کلام را کاست.
یک عمر کاستن و کاستن،
و سرانجام یک نقطه ماند.
در پایانِ کاستن
هستی محو نمی‌شود.
برعکس، در جایی که کوچک‌ترین شده
ژرف‌ترین می‌گردد.
خالی‌ترین جا
پرترین جاست.
آن‌جا،
همچون یک نقطه،
او ماند.
یک عمر،
چنین ماند.