افقی لرزان

بر زمین
پیرمردی است و اسبی،
بر دریا
قایقی کوچک.
از جاهای جدا
یک باد را تاب می‌آورند.
دو سایه‌ی بالای صخره
برای قایق، جای بازگشت می‌شوند؛
قایق کوچک میان موج
برای پیرمرد
امیدِ هنوز مانده.
نمی‌توان رسید.
نمی‌توان صدا زد.
باد صدا را محو می‌کند.

با این‌همه می‌نگرد.
تا وقتی می‌نگرد
تنها نیست.
تاب‌آوردن
به‌تنهایی دوام آوردن نیست.
این‌که موجودی دور
هنوز آن‌جاست —
تنها همین،
به انسان توان می‌دهد یک روز دیگر تاب بیاورد.