Artwork text
بر زمین
پیرمردی است و اسبی،
بر دریا
قایقی کوچک.
از جاهای جدا
یک باد را تاب میآورند.
دو سایهی بالای صخره
برای قایق، جای بازگشت میشوند؛
قایق کوچک میان موج
برای پیرمرد
امیدِ هنوز مانده.
نمیتوان رسید.
نمیتوان صدا زد.
باد صدا را میبرد.
با اینهمه مینگرد.
تا وقتی مینگرد
تنها نیست.
تابآوردن
بهتنهایی دوام آوردن نیست.
اینکه موجودی دور
هنوز آنجاست —
تنها همین،
انسان را یک روز دیگر نگه میدارد.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی