Een wankelende horizon

Op het land
staan een oude man en een paard,
op zee
vaart een kleine boot.
Op verschillende plekken
verdragen ze dezelfde wind.
De twee schaduwen op de klif
zijn voor de boot een plek om terug te keren.
De kleine boot tussen de golven
is voor de oude man
de hoop die nog overblijft.
Ze kunnen elkaar niet bereiken.
Zelfs roepen kan niet.
De wind wist het geluid uit.

Toch kijken ze.
Zolang ze kijken,
zijn ze niet alleen.
Volhouden is niet
in je eentje standhouden.
Dat één wezen in de verte
er nog is —
dat alleen al
laat een mens nog een dag volhouden.